Eda's Blog

เพราะพุดชื่อไปก็ไม่มีคนรู้จักอยู่แล้วล่ะนะ สงวนไว้ก็แล้วกัน

เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งได้ยินข่าวการเสียชีวิตอย่างกระทันหันของคุณพ่อเพื่อน ซึ่งเพื่อนเพิ่งรับปริญญาจบไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ประมาณว่าคุณพ่อคุณแม่มาร่วมงานรับปริญญาลูก แล้วหลังจากนั้นผ่านไปอีกสิบวันคุณพ่อก็เสีย

ตอนได้แมสเสจที่ตกใจที่สุดคือมาเสียชีวิตที่เบ็ปปุเนี่ยนะ (นึกสภาพว่าชนบทซะขนาดนี้มันจะมีอุบัติเหตุได้ยังไง) แล้วเขาต้องการเงินบริจาคช่วยส่งศพกลับไปที่ประเทศ เป็นเงินเจ็ดแสนเยน (แต่เขาขอให้ได้ซักห้าแสนเยนแล้วนอกนั้นจะออกเอง) ถ้าจะบริจาคก็ทำได้ในวันที่มีมิสซา

ตอนไปมิสซาคนก็มาร่วมค่อนข้างน้อยเพราะคนประเทศนี้เป็นคริสต์กันน้อย แถมจัดแค่ในห้องแคบๆประมาณแปดเสื่อได้ คนมาร่วมก็นั่งกันบนพื้น ส่วนคนที่ไม่มีที่ยืนก็ยืนอยู่แถวประตู (เราเองก็ยืนอยู่แถวประตู) ส่วนโลงศพก็วางไว้บนพื้นระดับเดียวกับคนนั่งเลย

เลยเป็นครั้งแรกที่เห็นศพแบบชัดๆ นานๆ (ไม่นับยายทวดหรือเหล่าม่าที่เห็นแค่แป๊บๆ) แถมเวลาหลังมิสซามีทานขนมนิดหน่อยแล้วก็คุยกัน...ข้างๆศพนี่แหล่ะ

เห็นบรรยากาศแล้วก็รู้สึกหดหู่เล็กๆ แบบเพื่อนต้องมาพูดคุยสร้างความสนุกสนานกับคนในงาน (ไม่รู้ว่ามันเป็นธรรมเนียมอะไรหรือเปล่าที่เค้าจะพยายามพูดหรือทำอะไรให้สนุกๆ ไม่ให้เศร้า) เราก็ได้แต่นั่งเงียบๆเพราะก็วางตัวไม่ถูกเหมือนกัน รู้สึกมันขัดๆ งานเศร้าโศกแต่มีเสียงหัวเราะเนี่ยนะ ^ ^;

ได้ยินจากเพื่อนอีกทีถึงสาเหตุการเสียชีวิต เพื่อนก็บอกว่าจู่ๆเหมือนพ่อเขาช็อคเพราะโคเลสเตอรอลในเลือดสูง ซึ่งจริงๆตอนช่วงที่ยังช็อคอยู่ ถ้ารีบส่งโรงพยาบาลแล้วมีเครื่องมือดีๆมันก็พอจะช่วยรักษาได้ แต่ดันมาอยู่ในเบ็ปปุซึ่งเป็นที่ๆชนบท เครื่องไม้เครื่องมือก็ไม่ดีเลยช่วยไว้ไม่ทัน (พูดแล้วเข้าใจเลยเพราะเราเองก็ไม่ชอบโรงพยาบาลที่นี่ซักเท่าไหร่ - _ -;)

ถือว่าเป็นเรื่องที่น่าเสียดายมากๆ...แต่มองในแง่กลับกันก็คิดว่าทางคุณพ่อก็คงจากไปอย่างสงบเพราะได้เห็นลูกตัวเองรับปริญญาแล้ว ถ้ามาเสียก่อนรับยังจะน่าใจหายกว่า

ยังไงก็ขอให้ท่านจากไปอย่างสงบสุขนะคะ :)