Eda's Blog

กลับไทยมาได้ประมาณสองอาทิตย์ จู่ๆก็ปวดบั้นเอวซะจนเดินไม่ได้...

จริงๆเป็นอาการเรื้อรังตั้งแต่สมัยอยู่ที่ญี่ปุ่นแล้ว ประมาณว่าเดินเยอะ ยืนนานจนปวดหลัง แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมากมาย คิดว่าเกิดจากลักษณะบุคลิกตัวเราเองหรือไม่ก็เดินเยอะเองหรือเปล่า

จนเมื่อสามสี่วันก่อนเดินเตร็ดเตร่อยู่แถวประตูน้ำก็พาลปวดหลัง+ปวดหัวขึ้นมาซะงั้น ต้องรีบกลับบ้านก่อนเพราะทนปวดไม่ไหว นอนพักที่บ้านเพื่อที่อีกวันนึงจะได้หายปรากฎว่าก็เป็นอีก จนมีอยู่วันนึงเรียนทำขนมเสร็จแล้วไปนัดเจอพ่อที่มาบุญครองตอนนั้นปวดแบบสุดๆ เดินแทบไม่ได้ แทบจะโค้งตัวเหมือนป้าแก่ๆ (อายโคตร ฮะๆ)

พ่อเลยลากไปร้านนวด เขาก็จับเส้นๆแล้วก็บอกว่า มันไม่ใช่เส้นแข็งเฉพาะเอวแต่มันตั้งแต่ขาไปจนถึงไหล่เลย ไม่ทำงานหนักมากๆก็คงจะเครียดมากๆ (หรือทั้งสองอย่าง) นอกจากนี้มันก็มีปัจจัยเสริมด้วยเช่นท่ายืน ท่าเดิน มดลูก (เอ่อ ไปถึงเรื่องนั้นได้เนอะ) แต่เรื่องเครียดหมอบอกว่าค่อนข้างชัวร์เพราะไหล่แข็งโป๊ก คิดไปคิดมาเราไปทำอะไรให้เครียดมาขนาดนั้นหว่า (หัวเราะ)

แต่ตอนนวดๆไปหมอลงแรงสุดยอด ทั้งกด ทั้งคลึง ทั้งสะพานโค้ง ยังสามารถทนเจ็บได้ขนาดนี้ เขาบอกว่าไม่เคยเห็นเด็กอายุน้อยที่ทนแรงนวดได้เซียนขนาดนี้ สงสัยต่อไปต้องเป็นพวกขาดนวดไม่ได้แหงมๆ

(งี้ตอนเราอยู่ญี่ปุ่นจะทำไงเนี่ยยย)

วันเสาร์ก็คงไปเดินดูงานเล่นๆ ไ่ม่ได้คอสไปเพราะไม่มีเวลาเตรียมตัว ^ ^; (จะบอกว่าไฟเริ่มหมดก็ว่าได้ล่ะมั้ง ฮะๆ)

หลังจากนั้นเพื่อนจะเดินทางมาเที่ยวที่ไทยก็คงไม่ว่างไปจนกว่าเขาจะกลับ (แล้วอีกไม่กี่วันเราก็จะกลับตามไปด้วย..)

ว่าไปแล้ว ความสุขนี่ผ่านไปเร็วเหมือนกันเนอะ~