Eda's Blog

(แหมะรูปไว้ จากกล้องมามิซัง)

ก็ตามที่หัวเรื่องและรูปได้กล่าวไว้...จบ....(เฮ้ย จะไม่พูดอะไรซักหน่อยเร้อ)

ตอนแรกที่ได้ยินมาคือไปเป็นล่ามในโรงพยาบาล...แต่แอบสงสัยว่าทำไมเค้าให้เตรียมรองเท้าพละไป (ของอย่างอื่นที่น่าสงสัยก็มีหมวก กับ ผ้าเช็ดหน้า)

ที่จริงแล้วก็ไม่ได้ไปโรงพยาบาลอย่างที่เข้าใจ แต่เป็น"สถานที่รับเลี้ยงเด็ก" (ขอบคุณคุณสัณหเจริญสำหรับคำแปล...เราก็คิดอยู่ตั้งนาน) ตั้งมาตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ตอนแรกไว้รับเด็กที่พ่อกับแม่เสียชีวิตจากสงครามโลกครั้งที่สอง ต่อมาก็เริ่มเป็นเด็กกำพร้า เด็กมีปัญหา ฯลฯ ตั้งแต่วัยรุ่นเนสเซอรี่ไปจนถึง 18 ปี พี่ๆนศ.ก็ไปช่วยเด็กทำกิจกรรม มีตั้งแต่ไปสอนการบ้าน ช่วยจัดครัว ไปจนถึงนำเกมให้เด็กเล่น เราก็มีหน้าที่ตามพี่ๆเค้าไปช่วยแปล

ตอนที่พวกครูผู้ใหญ่เขาประชุมกันก็ไม่ต้องแปลถึงขนาดทุกประโยคทุกคำ งานเลยไม่ได้ยากมากเท่าไหร่ ที่ยากก็ตอนที่พี่เค้าพยายามจะพูดอะไรแปลกๆ (เช่นพยายามจะเล่นมุขกับเด็ก) เราก็พูดไม่ถูกว่าจะแปลยังไงดีเพราะบางอันมันก็แป๊กอ้ะ

และอีกประการหนึ่ง...พวกพี่เค้ามาจากลำปาง เวลาคุยกับสองคนพี่เค้าจะชอบพูดภาษาลำปาง ไปวันแรกนี่เหวอเลย พูดอะไรไม่รู้ แต่พออยู่ไปนานๆเข้าชักจะเริ่มชิน ชินจนพี่เค้าจะไม่หันมาพูดภาษากลางแล้ว 5555

ก่อนไปแอบวิตกหน่อยๆเพราะเพิ่งกลับมาได้สองวันแล้วไปทำล่ามเลย กลัวว่าญี่ปุ่นยังไม่รื้อฟื้น แต่ไหงกลับรู้สึกว่า....ฟังญี่ปุ่นรู้เรื่องขึ้น? คันจิอะไรก็เหมือนจะอ่านได้มากขึ้นกว่าเดิมหน่อย ก็ยังงงๆกับตัวเองอยู่เนี่ย (รู้งี้ไม่น่ารีบกลับมาเล๊ยยยยยย)

งานนี้เหนื่อย แต่ก็สนุกใช้ได้ ไม่รู้ว่าไปเป็นล่ามหรือไปเป็นผู้ดูแลเด็กด้วยอีกคน วิ่งเล่นกับเด็กโคตรเมื่อยขาเลย ฮ่าๆๆ(รองเท้ากีฬามีประโยชน์เพื่อการนี้)

ปล.งานนี้ไปเป็นอาสาสมัครไม่หวังผลตอบแทน แต่กลับได้เงินมาจำนวนหนึ่ง * - *(องค์กรที่จัดโครงการให้มาเป็นค่าตอบแทนเล็กๆน้อยๆ)

ปล.1 ลดน้ำหนักซักทีได้แล้วว๊อยยยยยยยยยยยย

edit @ 8 Apr 2008 23:22:23 by *｡::Eda::｡*